, ,

เมื่อ “การฟัง” คือของขวัญล้ำค่าที่สุด จากครูถึงเด็ก : ครูฟ้า กุลดา ปะทะวงค์

“บางทีเด็ก ไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่าการมีใครสักคนที่พร้อมรับฟัง และไม่ตัดสินเขา”

ครูฟ้า – นางสาวกุลดา ปาทะวงค์ ครูวิทยาศาสตร์ ประจำชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 จากโรงเรียนมัธยมวานรนิวาส จังหวัดสกลนคร เล่าให้ฟังด้วยแววตาที่จริงจังและอบอุ่นว่า สำหรับเด็กบางคน ห้องเรียนอาจไม่ใช่พื้นที่สำหรับแค่เรียนหนังสือ แต่เป็นพื้นที่ที่พวกเขาอยากรู้สึกว่า ตัวเองมีคุณค่า มีคนเข้าใจ และสามารถพูดถึงสิ่งที่กำลังเผชิญอยู่ได้ โดยไม่ถูกตัดสิน ทว่าเด็กจำนวนไม่น้อยกลับเติบโตขึ้นมาโดยไม่มีพื้นที่แบบนี้

ในยุคที่โลกหมุนไว ถูกดิสรัปต์ (Disrupt) และเต็มไปด้วยปัญญาประดิษฐ์ (AI) บางครั้งก็ห้ามไม่ได้ที่บรรยากาศในห้องเรียน ต้องรีบเร่ง แข่งขัน เพื่อก้าวให้ทันโลก จนบ่อยครั้งที่อาจจะเผลอ ‘ลืมหยุดและฟัง’ เสียงในห้องเรียน แต่ที่นี่ ในห้องเรียนของครูฟ้า… ยังคงเชื่อในพลังของการรับฟังว่า พื้นที่เล็ก ๆ แห่งนี้จะอนุญาตให้เด็ก ๆ ได้ช้าลง เงียบเสียงและเล่าเรื่องราวของตัวเอง เพื่อให้พวกเขาได้เข้าใจตัวเอง ก่อนจะก้าวออกไปวิ่งตามโลกใบใหญ่

เพราะเคยเป็นเด็กที่ไม่มีใครถาม จึงอยากเป็นครูที่รับฟัง

“ก่อนที่ฟ้า จะเป็นครูที่หลายคนมองว่า เรารับฟังและเปิดพื้นที่ให้นักเรียนได้พูดถึงความรู้สึกของตัวเอง ตอนเด็กฟ้าเป็นคนเงียบมาก เป็นคนคิดมาก แล้วก็ไม่เคยเล่าปัญหาให้ที่บ้านฟังเลย ด้วยความเป็นลูกสาวคนโต ที่เราโตมาในชนบทกับคุณตาคุณยาย เพราะพ่อกับแม่ต้องไปทำงานในเมืองไกลบ้าน”

ครูฟ้าเล่าว่า ความคาดหวัง จึงเป็นส่วนหนึ่งที่ติดตัวมาตั้งแต่เด็ก ร่องรอยการเติบโตของครูฟ้า จึงเต็มไปด้วยความมุมานะ อดทนและหัวใจที่ไม่ยอมแพ้ ตั้งแต่การทำงานเพื่อส่งตัวเองเรียน ประกวดแข่งขันชิงทุนการศึกษา เพื่อให้มีโอกาสได้เรียนต่อ แม้บางครั้งเส้นทางการศึกษานี้จะไม่ได้ราบรื่นนักก็ตาม

“ครั้งหนึ่ง ฟ้าเคยยื่นขอทุนการศึกษา แต่ไม่ผ่านเกณฑ์ เพราะถูกมองจากรูปลักษณ์ภายนอกว่าเป็นคนที่มีความพร้อม แต่งกายสะอาด เรียบร้อย ทั้งที่จริงเราก็ต้องดิ้นรนหาเงินเรียนด้วยตัวเอง ตอนนั้นเราไม่เข้าใจว่า ทำไมคนถึงมองว่า การที่คนไม่มีเงินหรือมีปัญหาทางบ้าน ต้องแต่งตัวมอมแมม หรือต้องดูน่าสงสารเท่านั้น ทั้งที่มันคือธรรมชาติของแต่ละคนจริง ๆ”

ประสบการณ์เหล่านั้นทำให้ครูฟ้าเข้าใจว่า เราไม่สามารถมองเห็นความยากลำบากของใครได้จากภายนอก หากไม่มีใครถามหรือไม่มีพื้นที่ให้พูด บางเรื่องก็อาจถูกเก็บเงียบไว้ตลอด 

“พอเรามาเป็นครู เราเห็นเลยว่าสิ่งที่เด็กกำลังเจอมันคล้ายกับเรามาก ๆ แล้วเราก็บังเอิญเป็นคนที่เข้าใจ ถึงแม้ว่าเด็กจะไม่ต้องพูดอะไรเยอะก็ได้”

ความเข้าใจนี้ กลายเป็นจุดเริ่มต้นของความตั้งใจที่จะไม่ปล่อยให้นักเรียนต้องเผชิญปัญหาเพียงลำพัง อย่างน้อยที่สุด ก็อยากให้เด็กมีใครสักคนที่พร้อมรับฟังพวกเขาอยู่เสมอ

เมื่อหยุดฟัง เสียงนั้นจะชัดเสมอ: ครูเริ่มฟัง จึงมองเห็นว่าเด็กแต่ละคนกำลังเผชิญอะไร

โรงเรียนที่ครูฟ้าทำงานอยู่เป็นโรงเรียนขนาดใหญ่ มีนักเรียนประมาณ 3,000 คน ครูฟ้าสอนทั้งนักเรียนห้องเรียนทั่วไปและห้องเรียนที่มีความแตกต่างกัน ด้านความพร้อมในการเรียนรู้ โดยเฉพาะนักเรียนบางกลุ่มที่ไม่ได้รับการสนับสนุนจากครอบครัวมากนัก

“3 ปีที่ฟ้าทำงาน ฟ้าเจอเด็กหลายคนต้องรับมือกับปัญหาที่มากกว่าการเรียนหนังสือ บางคนโตมากับปู่ย่าตายาย บางคนเผชิญปัญหายาเสพติดและความรุนแรง ทั้งในบ้านและในชุมชน บางคนถูกเปรียบเทียบ หรือไม่ได้รับความสนใจจากคนในครอบครัว บางคนอยากเรียนใกล้บ้าน แต่สภาพแวดล้อมมีปัญหา บางคนต้องอยู่กับพ่อเลี้ยง แม่เลี้ยง หรืออยู่กับปู่ย่าตายาย แต่ตัวเองก็ต้องเลี้ยงน้องด้วย”

แม้แต่พฤติกรรมที่ผู้ใหญ่อาจมองว่าเป็นปัญหา เช่น การหลับในห้องเรียนหรือการมาเรียนสาย เพราะเขาต้องตื่นไปกรีดยางตอนดึก เลิกเรียนต้องไปทำงานพิเศษ เพื่อหาเงินมาโรงเรียนเอง ฯลฯ หากเราหยุดฟังก็จะได้เห็นเรื่องราวมากมายอยู่เบื้องหลัง 

ครูฟ้ามองว่า บางครั้งผู้ใหญ่อาจรีบตำหนิเด็กจากสิ่งที่เห็น โดยไม่ได้ถามถึงเหตุผลหรือเงื่อนไขชีวิตที่เด็กกำลังเผชิญ “ถ้าเราไม่ถาม เราก็ไม่รู้ว่าเขาเจออะไรมา บางทีครูอาจใช้คำพูดที่ไม่ค่อยน่าฟังกับเด็กไปก่อน ก็ด้วยความกดดัน ภาระงานและปัจจัยต่าง ๆ ซึ่งทั้งที่จริง ๆ แล้วเราอาจจะยังไม่เข้าใจเขาเลย”

จากการมองเห็นสิ่งเหล่านี้ ครูเริ่มนำแนวคิดการฟังและการสร้างพื้นที่ปลอดภัยเข้ามาใช้กับนักเรียน โดยส่วนหนึ่งเป็นงานวิจัยที่ต้องทำในฐานะครูคืนถิ่น โดยเลือกศึกษาเรื่องการฟัง เพราะอยากค้นหาวิธีที่จะช่วยให้เด็กสื่อสารความรู้สึกและจัดการกับสิ่งที่กำลังเผชิญได้ดีขึ้น

หนึ่งในกิจกรรมที่ออกแบบคือ “จักรวาลของฉัน” ให้เด็กเขียนแผนภาพความสัมพันธ์ระหว่างตัวเองกับคนรอบข้าง ทั้งเพื่อน ครอบครัว พ่อแม่ ปู่ย่าตายาย โดยใช้ลักษณะของเส้นและลูกศรเป็นสัญลักษณ์แทนความสัมพันธ์

“พอเด็กได้ใช้เวลาจดจ่อ ถอดสิ่งที่อยู่ในใจเขาออกมา บางคนใช้เส้นหนา เพื่อแสดงให้เห็นถึงความสนิท เขาสนิทกับเพื่อนคนนี้ ใช้เส้นหนาแบบนี้ บางคนใช้เส้นประเพื่อแสดงถึงความห่างเหิน หรือใช้เส้นที่มีเครื่องหมายกากบาทเพื่อสื่อถึงความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยดี ฟ้าค่อย ๆ ถอดออกมา อาจจะใช้เวลาหน่อย แต่ก็ทำให้เราได้เห็นเขาชัดขึ้น ซึ่งมีผลมากในการที่จะทำให้เปิดหัวใจแห่งการเรียนรู้ตามมาด้วย”

“อย่าง เด็กบางคนไม่ถนัดอธิบาย แต่พอเราเรียกมาถามเรื่อย ๆ เขาก็สามารถเล่าได้ เราก็จะรู้ว่าทำไมเขาถึงไม่สนิทกับคนนี้ เขาเจอเหตุการณ์อะไรบ้าง”

นอกจากกิจกรรมนี้ ครูฟ้ายังนำเรื่องการดูแลใจมาบูรณาการกับการเรียนวิทยาศาสตร์เพิ่มเติม ผ่านใบงานอย่าง “Monster Monster” และ “ต้นไม้ของฉัน” เพื่อให้เด็กได้แสดงความรู้สึกผ่านภาพวาด สีและสัญลักษณ์ เพราะเด็กทุกคนไม่ได้ถนัดสื่อสารด้วยคำพูดเหมือนกัน การฟังจึงไม่ได้เริ่มต้นจากการถามว่าเด็กเป็นอะไร แต่เริ่มจากการเปิดโอกาสให้เด็กได้แสดงออกในแบบที่ตัวเองถนัดผ่านหลากหลายกิจกรรม

การฟังคือของขวัญ และบางครั้งเป็นโลกอีกใบของเด็กคนหนึ่ง

เพราะครูฟ้าเชื่อว่าการที่ใครสักคนตั้งใจฟังเราจริง ๆ มีความหมาย ยิ่งการที่เด็กเลือกเดินเข้ามาเล่าเรื่องส่วนตัวให้ครูฟัง เป็นการให้เกียรติและมอบความไว้วางใจ เพราะบางเรื่องไม่ใช่เรื่องที่ใครก็สามารถพูดให้ฟังได้

“ครั้งหนึ่งมี นักเรียนทักข้อความมาหาประมาณสองทุ่ม เขาเล่าให้ฟ้าฟังว่า หลังเลิกเรียนถูกแม่พูดจาไม่ดีใส่ จนรู้สึกว่าตัวเองไม่มีคุณค่า สิ่งที่ฟ้าทำตอนนั้นเลยคือ รับฟังก่อน โดยที่ต้องไม่รีบตัดสินความสัมพันธ์ระหว่างเด็กกับแม่ และไม่เข้าไปก้าวก่ายเรื่องของบุคคลอื่น โดยที่ฟ้าเลือกให้ความสำคัญกับความรู้สึกที่เด็กกำลังเผชิญอยู่ เราพยายามชวนเด็กมองเห็นคุณค่าของตัวเอง บางครั้งมันใกล้ตัวพวกเขามากจนเขามองข้าม เขามีคุณค่ามาก ๆ ตั้งใจเรียนมาก ๆ เป็นเพื่อนที่ดี เราก็พูดให้เขาสบายใจขึ้น”

อีกครั้งเป็นนักเรียนที่เขียนสะท้อนความรู้สึกของตัวเองว่า เคยเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับสิ่งที่ไม่ดี ทั้งที่รู้ว่าไม่ควรทำ แต่ไม่รู้ว่าจะไปพึ่งใคร เมื่อได้พูดคุยกัน 

ครูฟ้าจึงทราบว่าเด็กกำลังเผชิญปัญหาครอบครัว พ่อแม่แยกทางกัน พ่อมีครอบครัวใหม่ และเด็กมีความรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นส่วนเกินในบ้าน จนถึงขั้นคิดว่าไม่อยากอยู่ที่บ้านหลังนั้นอีกแล้ว ครูฟ้ารับฟังและพูดคุยกับเด็ก โดยพยายามทำความเข้าใจเงื่อนไขชีวิตของเขา ไม่รีบตำหนิจากสิ่งที่เกิดขึ้น และช่วยให้เด็กมองเห็นทางเลือกที่เหมาะสมมากขึ้น

“ไม่มีเด็กคนไหนอยากเป็นเด็กไม่น่ารัก เขาแค่ต้องการให้ครูมองเห็น ฟ้าจำได้ขึ้นใจว่า เด็กพูดว่า ที่ผ่านมาหนูอาจจะทำตัวไม่ดีก็จริง แต่ว่าช่วยดูสิ่งที่หนูกำลังทำตอนนี้ก่อนได้ไหม หนูกำลังพยายามดีขึ้น”

คำพูดนี้สะท้อนให้เห็นว่า เด็กคนหนึ่งไม่ได้ต้องการให้ทุกคนลืมสิ่งที่เคยเกิดขึ้น แต่อยากได้รับโอกาสให้คนอื่นมองเห็นความพยายามในปัจจุบันของเขาด้วย สำหรับครูฟ้า ผลของการรับฟังไม่ได้หมายความว่าปัญหาทุกอย่างจะหายไป หรือครูจะสามารถแก้ไขชีวิตของเด็กได้ทั้งหมด แต่การมีใครสักคนรับฟัง อาจทำให้เด็กกลัวน้อยลง เครียดน้อยลง และมองเห็นทางออกได้ง่ายขึ้น

และสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้หยุดอยู่แค่ระหว่างครูกับนักเรียน เพราะเมื่อเด็กคนหนึ่งได้รับการรับฟัง เขาอาจเริ่มส่งต่อสิ่งนั้นให้กับคนอื่นด้วย

ครูฟ้าเล่าว่า มีนักเรียนที่เริ่มสังเกตเห็นเพื่อนซึ่งมีอาการน่าเป็นห่วง แล้วเดินมาบอกเธอว่าเพื่อนคนนี้มีอาการแบบนี้ สามารถพามาปรึกษาครูได้ไหม

“พอเขาถูกรับฟัง เขาก็ไปส่งต่อ เขาไปช่วยสังเกตเพื่อนบางคนที่มีอาการน่าเป็นห่วง แล้วมาเล่าให้เราฟัง” นี่คือสิ่งที่ครูฟ้ามองว่าเป็นการส่งต่อความช่วยเหลือ จากคนหนึ่งไปสู่อีกคนหนึ่ง แม้ครูอาจไม่ได้ช่วยเหลือเด็กทุกคนได้ทั้งหมด แต่หากมีใครสักคนเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น สิ่งนั้นก็อาจส่งผลต่อคนอื่นต่อไปโดยที่เราไม่รู้ตัว

ก่อนจะรับฟังคนอื่น ครูต้องกลับมาฟังตัวเองให้เป็น

การมีพื้นที่รับฟังเสียงของเด็ก ไม่ได้หมายความว่า ครูจะต้องรับทุกปัญหามาแบกรับไว้ด้วยตัวเอง ครูฟ้ามองว่าสิ่งสำคัญไม่แพ้การฟังเด็ก คือ การรู้จักและดูแลตัวเองให้พร้อมก่อน

“เราต้องเริ่มจากการที่เราเต็มก่อน เพราะการรับฟังเรื่องหนัก ๆ ถ้าเราเคลียร์ตัวเองไม่ได้ เราก็จะหนักไปด้วย” ครูฟ้าเล่าต่อ บางกรณีก็ทำให้รู้สึกเศร้า แต่ต้องมีสติและรู้ตัวว่าเรื่องที่เด็กกำลังเล่าไม่ใช่เรื่องของเรา หน้าที่ของครูคือการเป็นผู้สังเกตและช่วยแบ่งเบาความทุกข์ ไม่ใช่เอาความทุกข์ของเด็กมาเป็นของตัวเอง

อีกเรื่องที่ต้องให้ความสำคัญคือ การปล่อยวางความคาดหวัง เพราะการรับฟังหนึ่งครั้งไม่ได้หมายความว่าเด็กจะต้องเปลี่ยนแปลงทันที 

“บางอย่างถ้าเราเต็มที่แล้ว เราช่วยไม่ได้ เราก็ต้องปล่อยให้เวลาทำหน้าที่ของมัน ไม่อย่างนั้นมันจะกลายเป็นการเอาความคาดหวังของตัวเองไปให้เขา ว่าเราอุตส่าห์รับฟังแล้วนะ ทำไมเขายังไม่ดีขึ้น เพราะฉะนั้นอย่ายัดเยียดความต้องการของตัวเองให้ใคร ต้องช่วยกันสังเกต” ครูฟ้ามองว่า การเปลี่ยนแปลงต้องเกิดจากตัวผู้เล่าเองว่าเขาอยากจะดีขึ้นหรือไม่ ครูจึงไม่ควรเร่งรัดหรือกำหนดผลลัพธ์แทนเด็ก

“บางคนไม่ถนัดพูด เขาอาจจะแสดงออกมาเป็นสัญลักษณ์ เราเห็นอะไรแปลก ๆ ก็เรียกมาคุย ใช้คำถามที่ไม่ซับซ้อน พอเขาเล่า เราก็แค่อยู่ตรงหน้ากับเขาจริง ๆ ทำให้เขารู้สึกว่าเขาไม่ได้โดดเดี่ยว” 

พร้อมย้ำด้วยว่า การสังเกตเป็นทักษะสำคัญ ครูต้องรู้ว่าเด็กสะดวกใจที่จะเล่าแค่ไหน บางคำถามอาจยังไม่เหมาะที่จะถามในครั้งแรก และต้องให้เวลาสร้างความไว้วางใจ

How to เริ่มต้นสร้างพื้นที่ปลอดภัยในห้องเรียน (ครูฟ้า)
1. ดูแลตัวเองให้พร้อมก่อน
2. ปล่อยวางความคาดหวัง
3. ออกแบบกิจกรรมให้หลากหลายกับการเรียนรู้ของเด็ก
4. ให้เวลากับการสังเกต

“การมีสติรู้ตัวเป็นสิ่งสำคัญจริง ๆ เราต้องรู้จักตัวเองก่อนว่า ตอนนี้อารมณ์เราเป็นยังไง สิ่งที่เรากำลังจะทำ เราทำเพื่ออะไร เราต้องตอบตัวเองให้ได้” สำหรับครูฟ้า ทักษะเหล่านี้ก็มาจากการเข้าร่วมกิจกรรม ทั้ง เรื่องของศาสนา ศิลปะที่ค่อย ๆ ทำให้เข้าใจตัวเองและผู้อื่นมากขึ้น 

“อย่างตอนเข้าร่วมกิจกรรมกับก่อการครู ฟ้าประทับใจ “ทักษะการโค้ชเพื่อครู” (Coaching Skills for Teachers) อ.เปิ้ล (อธิษฐาน์ คงทรัพย์) เพราะตอนนั้น ฟ้าเกิดคำถามในใจกับบทบาท ความเป็นครูของฟ้า เหมือนกับเราได้ทำตามความคาดหวังของยายได้แล้ว คือได้รับราชการ เป็นข้าราชการครู แต่ลึก ๆ เรายังมีอีกฝันคือ อยากเป็นแอร์โฮสเตส แต่ อ.เปิ้ล ได้ชวนเราถอดลึกเข้าไปใจก้นบึ้งของหัวใจ สุดท้ายปลายทางเราก็ยังอยากทิ้งบางอย่างเอาไว้บนโลก ฟ้าอยากเป็นกำลังเล็ก ๆ ในการสร้างเด็กที่แข็งแรง ใจดี วันนั้นฟ้าได้เคลียร์ตัวเองชัดมาก ไม่ว่าระหว่างทางเราจะอยู่ในบทบาทไหน ปลายทางของเราคือ เราต้องการสิ่งนี้ ต้องการเห็นเด็กเติบโตได้อย่างดี ซึ่งนั้นก็เป็นหนึ่งครั้งในชีวิตฟ้าเลยที่ปลดล็อคปมบางอย่างในใจ ทำให้ฟ้าเป็นฟ้าวันนี้” ครูฟ้าเล่า

ห้องเรียนที่มีผู้ฟังมากกว่าหนึ่งคน

แม้ครูฟ้าจะพยายามเปิดพื้นที่รับฟังนักเรียนอย่างเต็มที่ ในขณะเดียวกันก็รู้ดีว่า ครูหนึ่งคนไม่สามารถรับฟังเด็กทุกคนได้ทั้งหมด จึงเริ่มมองถึงการขยายพื้นที่การฟังออกไปให้กว้างกว่าเดิม

ครูฟ้ายังอยากให้นักเรียนได้ฝึกเป็นผู้ฟังที่ดีให้แก่กัน โดยเริ่มจากเพื่อนในห้องเรียน เพราะบางครั้งเด็กอาจสะดวกใจที่จะพูดคุยกับเพื่อนวัยเดียวกันมากกว่าการเข้าหาครู

“ถ้าหลาย ๆ คนสามารถเป็นผู้ฟังให้เพื่อนได้ มันคงจะดีมาก เราอาจจะฟังนักเรียนได้ไม่หมด แต่ถ้าเพื่อนรุ่นเดียวกันรู้วิธีการรับฟัง มันก็จะเป็นสิ่งที่ดี อยากให้เด็ก ๆ มีทักษะการฟังโดยไม่ตัดสิน ไม่คิดแทน และไม่ยัดเยียดคำตอบให้คนอื่น เพราะการฟังไม่ได้หมายความว่า เราต้องวางแผนชีวิตให้คนที่กำลังเล่า แต่คือการเปิดใจให้เขาได้พูดและคิดหาทางออกของตัวเอง”

สำหรับการทำงานในฐานะครูของครูฟ้า ก็ไม่ได้โดดเดี่ยว  ยังมีกำลังใจจากเพื่อนร่วมงานและคนรอบตัวที่คอยเป็น “พื้นที่ปลอดภัย” ให้กันและกันไม่ต่างจากที่ครูฟ้ามีให้เด็ก ๆ เพราะการทำงานในระบบที่มีข้อจำกัดมากมาย ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เมื่อมีกัลยาณมิตรที่พร้อมรับฟัง ช่วยกันคิด ช่วยกันแก้ปัญหา และโอบอุ้มความรู้สึกในวันที่หนักหน่วง แม้จะไม่อาจเปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้ทันทีในคราวเดียว แต่การเลือกที่จะเริ่มต้นจากสิ่งเล็ก ๆ รอบตัว ก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ทรงพลัง ในการช่วยกันมองเห็น ฟังเสียงเด็ก ๆ ของเด็ก ๆ สร้างพื้นที่รับฟังที่ปลอดภัยให้กับพวกเขา

“นอกจากสอนแล้ว ฟ้าอยู่ในฝ่ายกลุ่มบริหารงานบุคคล ฟ้าโชคดีมากที่เจอรุ่นพี่และเพื่อน ในที่ทำงานที่ดีมาก ๆ ขออนุญาตเอ่ยถึง ครูอิ๋ว (นางสาวนิภาพร อวนป้อง) หัวหน้ากลุ่มบริหารงานบุคคล กับ รองฯจิ๊บ (นางสาวธนัชพร พ่อธานี) รองผู้อำนวยการกลุ่มบริหารงานบุคคล ที่คอยเป็นทีมซัพพอร์ตอยู่เสมอ คอยเป็นที่ปรึกษาให้เรา ทั้งเรื่องการทำงาน และการสอน อย่างทั้งสองท่านรู้ว่า ฟ้าทำเรื่องของการฟังในห้องเรียน เวลาเห็นเด็กห้องไหนมีพฤติกรรมเสี่ยง ก็จะมาชวนกันคิดและหาวิธีดูแล คอยสอดส่องกัน ทำงานด้วยกันเป็นทีม และกำลังใจสำคัญมากในโรงเรียน”

สำหรับครูฟ้า เด็กทุกคนมีช่วงเวลาของการเติบโตเพียงครั้งเดียว สิ่งที่ผู้ใหญ่อาจมองว่าเป็นเรื่องเล็ก หรือคิดว่าเด็กควรจะผ่านมันไปได้ อาจเป็นประสบการณ์ครั้งแรกที่หนักหนาสำหรับเด็กคนหนึ่ง บทบาทของครูจึงสำคัญมาก ๆ ยิ่งในยุคนี้ ครูอย่างเราต้องอดทนกับเด็กมากขึ้น มองให้เห็นความเป็นมนุษย์ของเด็กแต่ละคน และไม่รีบตัดสินพวกเขาจากสิ่งที่เกิดขึ้นเพียงครั้งเดียว

เพราะบางครั้งสิ่งที่เด็กต้องการอาจไม่ใช่คำสอน ไม่ใช่คำตอบสำเร็จรูป และไม่ใช่ใครสักคนที่เข้ามาบอกว่าพวกเขาควรใช้ชีวิตอย่างไร แต่อาจเป็นเพียงคนที่ยอมอยู่ตรงนั้น ตั้งใจฟัง และเปิดโอกาสให้พวกเขาได้พูดถึงสิ่งที่อยู่ในใจ

การฟังอาจไม่ได้ทำให้ปัญหาทุกอย่างหายไปในทันที แต่สำหรับเด็กคนหนึ่ง การได้รู้ว่ายังมีคนพร้อมรับฟัง อาจเป็นจุดเริ่มต้นให้เขากล้าที่จะก้าวต่อไป และนี่คือสิ่งที่ครูฟ้าเลือกทำในห้องเรียนของตัวเอง ไม่ใช่เพราะมีคำตอบให้เด็กทุกคน แต่เพราะรู้ดีว่าการไม่มีใครรับฟังนั้นเป็นอย่างไร จึงอยากให้เด็ก ๆ มีโอกาสได้พบกับสิ่งที่เราเองเคยขาดหายไป

เรื่องอื่นๆ ที่คุณอาจสนใจ